PANGANGAMPANYA SA KALAGITNAAN NG DELUBYO

Sa mga nagdaang araw, malaki ang nawala sa Pilipinas lalong-lalo na sa mga taong nabiktima ng matinding paghagupit ng bagyong Ondoy sa kalakhang Maynila pati na rin sa mga katabing lalawigan. Ito ay sinundan ng pagpasok ng isa pang bagyo na si Pepeng na hinagupit at tumama mismo sa lalawigan sa hilagang bahagi ng bansa. Sa ngayon, ang buong bansa ay nasa state of calamity dahil sa pananalasang idinulot ng dalawang bagyo.

Ang mga pangyayaring ito ay nagdulot ng pagkakaisa, pakikipagtulungan at pagkakapantay-pantay ng bawat Pilipino sa pagbibigay ng tulong sa mga kapwa Pilipino. Ang trahedya ng bagyo ay nagbigay rin daan sa ilan upang magkaroon ng mapag-kakakitaan sa gitna ng dinaranas na kahirapan ng bansa gaya na lamang ng mga maliliit na talyer at gawaan ng mga kasangkapan sa bahay. Sa kabilang banda, may mga tao rin na nagging mapagsamantala dahil ninanakawan nila ang mga bahay na nilisan ng mga may-ari. At ang masama, may mga ilang opisyal na ginamit ang kanilang kapangyarihan upang makapagbigay ng tulong para na rin sa kanilang pansariling kapakanan dahil sa nalalapit na eleksyon.

May mga ilang tatakbong opisyal ang mga nakita sa lansangan ng iba’t-ibang lugar upang maghatid ng tulong. May iilan din na puspusan ang pagtulong upang bumango ang kanilang pangalan at imahe. Marahil, palapit na ng palapit ang araw ng eleksyon kung kaya’t lahat ng maaari nilang gawin upang makatulong ay puspusan at sisikapin nilang magawa.

Subalit, nakakabahala na may ilan na inuna pa ang kanilang sarili bago ang mga taong humihingi ng saklolo. May mga litrato na nagkalat sa ngayon sa internet patungkol sa pagkakabit ng mga campaign paraphernalia ni Senador Noynoy Aquino sa ilang probinsiya pagkatapos humagupit ang bagyong Ondoy. Nagawa pa umanong makipagkita ni Aquino kay dating Pangulo Joseph Estarada upang magkaroon ng pagpupulong sa pagitan nilang dalawa sa kasagsagan ng malakas na ulan.

Ang ganitong gawain ay mariing ikinokondena dahil ang lahat ng tao ay abala sa pagtulong sa mga kakababayang nasalanta ngunit si Aquino at ang kanyang mga taga-suporta ay nagging okupado sa pagkakabit ng mga banners at posters bilang pagkampanya sa parating na eleksyon. Ito ba ang lider na gugustuhin ng lahat? Mas uunahin pa niya ang kanyang sarili bago ang mga taong bayan. Wala na ba talaga siyang respeto sa mga kahirapan na dinaranas ng kanyang mga kababayan? Kung tutuusin, ang lahat ng ito ay patunay lamang na walang pakialam ang mga Aquino sa mahihirap gaya na lamang ng nangyari sa Hacienda Luisita.

Ang mga pagtulong na ginagawa ni Aquino sa mga nasalanta ay hindi sapat dahil ang mga pera na kanyang ibinahagi ay hindi nanggaling sa sariling bulsa kundi pera na nilikom ng kanyang mga taga-suporta na nagmula rin sa taong bayan. Hindi man lang niya masuklian ang binigay na hirap at pagod na naranasan ng sambayanang Pilipino sa pakikiramay at pagdadalamhati sa kanilang pamilya ng namatay ang kanyang ina.
Ganoon na ba talaga katindi ang kanyang pagnanasa na maka-upo sa palasyo ng Malacanang? Wala na ba siyang oras na pinipili kung kaya’t ultimo oras ng kalamidad ay kanyang susugurin para lamang mangampanya at makipag-usap sa iba’t-ibang pulitiko.

Marapat munang isantabi ang pangangampanya dahil hindi pa lubusang nakakabangon ang bansa sa dalawang magkasunod na bagyo na nag-iwan ng matinding sugat sa bansa.

FINGERPOINTING WON’T DO ANY GOOD!

In times of crises, viewpoints change but egoes remain unscathed. Sadly, this stays true and unchangeable as politicians and even self-proclaimed “reformists” remain susceptible to such. Undeniably, typhoon Ondoy’s aftermath simply nailed this statement.

The here and there fingerpointing on who should be held accountable on the flood’s amassed fatalities is actually exacerbating the helpless cases of those still trapped around Cainta and Pasay. People who have been drenched in cold dump water for over 24 hours with limited food supplies and potable water are not interested in whoever runs the rescue and retrieval operations. All that mattered to them is that someone is willing to help. Getting an extra-hand in times when most Filipinos are slipping away from their faith and optimism.

I am not saying that we should be contended with what the government is doing at the moment. That is hardly the case. People stuck on their roofs with slim chances of getting rescued would arguably contest it but nonetheless they could never disregard the fact that seven soldiers died instead of them. It is not easy to wait for help when your life and of those that you love have been pushed to the edge. But it takes more than a sworn duty to swim across murky torrents and gamble one’s safety for another. Sadly, men in uniform who had been on the ground were never really valued. Worse, misconceptions and even politicking have undermined their sacrifices and heroism. Other than the insufficient pump boats which had been brought-up over and again on radio stations and news reports, there are about a million of men and women in government extending help. Yes, we lack the costly rescue vehicles and paraphernalia but we never come short of brave men willing to give a hand.

Natural disasters such as the drastic dent and loss of life brought by typhoon Ondoy in the country was willed by no one. It was nature taking its course. After all, it was a catastrophe we “helped” made possible. Manileños have transfigured Metro Manila into a huge dumpsite. The clogged sewers and complete disregard of the place we live in have seriously backfired on us. Manila is a fitting water basin with huge problems of waste disposal and overpopulation. Typhoon Ondoy was simply the remaining piece of a tragedy waiting to happen. If we have not been too preoccupied of thinking who to blame, we could have thought of something other than the sickening issue of pump boat shortage. We could have faced the fact that we brought this to ourselves. And if that tiny lady in Malacañang has to be blamed, we all should share her guilt. Not everything had to be about Gloria. Yes, it is easier to point fingers at her; our national “scapegoat”. But what would that make of us; ingrates or hypocrites?

Ondoy was a wake-up call. It magnifies our individual shortcomings and lack of respect to both nature and our children’s future. Most would say, God speaks in mysterious ways and I believe He sure made a statement with this calamity. This had been the end result of our complete disregard of what mother earth has offered. We should not be making the same mistake again by paying no attention to those who valiantly trudged the flood waters for us.

For our true modern day heroes, who died in aid of the helpless, the Filipino people offer you more than just sympathies but life-long gratitude.